Bütün Bütüne Yok Olmadılar


ellerÇocuk büyüyor, büyüdükçe öğrendiklerinin ağırlığı, aldanışların geri sarmaları omuzları ağır ağır düşürüyor. Bütün yanılgılar alaycı bir gülümseme takınmış sırıtıyorlar. Öyle ya, hayat zaferini ilan ediyor. Bir tutam insan biriktirmişiz. Her birinin elleri avucumuzda. Eksikliğini hissettirenler var aralarında. “Olsun o kadar… Avuçlarımdaki yeter, idame ettirilmesi gereken yaşam için” diyor. Sırtını dayadığın, güvende hissettiğin dağlar var arkanda.. Gözlerin gülüyor -ki yanılgılar kapıya dayanıyor-. İnce ince yayılan ağrılar gibi olmazsa olmazların yavaş yavaş yok oluyor. Derine bir çizgi fırlatıp hiçbir zaman geçmeyecek olan izlerle gidiyor. Bir girdap ki muhasebesini yapmak zor. Bekle! Sol yanıma baksaydım önce. Sustuklarımı haykırsaydım, “hak etmedim” diyebilseydim, “geride bıraktıkların beni güçsüzleştirir, yolumu seçemem” diyebilseydim. O zamanlarda mı giydim bu zırhları? Ağlamaktan o zaman mı utanır oldum? Sevgiden, aşktan kaçış o zamanlara mı denk gelir? Kimsenin bahçesinde uzun süre kalamamak bu yüzden midir? Hayat replikleri gülümsüyor işte..

iskeleÇıkarılan dersleri ödül sayarız bir dönem. Aslında cezalarımızdır ve hep o cezalar müebbet olur, hep tekrarlar kendini. Hayat akarken dışında gelişen her şey izin vermez neden ve sonuçları sorgulattırmaya.. Kısıtlı zamanlarda geri tepen sancılar haricinde… Daha fazla okur ve daha fazla yalnızlaşır, tekleşiriz. Doğayla dertleşmekten kalemle yakınlaşmaktan haz duyarız. Söyleyemediklerimize üzüntü, karşındakinin anlaması, değişmesi değildir. İçinde, pusuda bekleyeni dışarı çıkartıp rahatlama isteğidir. Çünkü yaşadığın kaybedişi senin gibi hissetmiyorsa susmak en anlamlı olanıdır. Payımıza düşense yalnızlaşarak mutluluğu bulma, anı yaşama çabasıdır. Hayat bildiklerini tekrarlasın ve gülümsesin. Lakin bir sabretmeyi, güzeli görebilmeyi öğrendik..

“Biliyorum, bu yaşam, sevgi olgunluğundan yoksun, bütün bütüne yokolmadı.
Biliyorum, gün doğarken solan çiçekler, çölde kuruyan dereler bütünü bütününe yokolmadılar.
Biliyorum, ne varsa geride kalan, ağır ağır ilerleyen bu yaşamda, bütün bütüne yokolmadılar.
Biliyorum, daha gerçekleşmedi düşlerim, şarkılarım söylenmedi, ama senin çalgının tellerinde geziniyor hepsi, bütün bütüne yokolmadılar

Rabindranath Tagore”

Derya KOŞAR

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: